ايستگاه

وقتی شکسته‌ای دو زانو

در باجه‌ی تلفن

تا خورده‌ای

و کسی با سکه می‌زند به شیشه

صدای هق‌هقت تاب می‌خورد در گوشی که آونگ شده است

جهان چه جای تنگی است

باپنجره‌هایی مه‌آلود

و سکه‌ای که ضرب گرفته روی شیشه

زنی که تاب می‌خورد در گوشی

چه باقی گذاشته برایت جز مشتی خالی

تلفنی که یک در میان به سکه‌هایت نارو  زده است.

بالاخره تمامی پست های مربوط به اعضای گروه های دوازده گانه ی بازنگار صاحب "لینک ثابت" شدند. لینک ثابت، به اعضای بازنگار و هر کاربری این امکان را می دهد تا به پست های خودشان در بازنگار لینک بدهند. پست های مربوط به وبلاگ ها در بازنگار، پس از مدتی از چرخه ی صفحات بازنگار خارج می شدند و قابل دستیابی نبودند؛ اما با این امکان می توان پست های مورد نظر  را به وسیله ی لینک ثابت، برای همیشه نگاه داشت. علاوه بر این هنگامی که وبلاگ ها می خواهند بازتاب مطلبشان را در سایت های مختلف اعلام کنند می توانند از این امکان استفاده کنند.

یک نکته ایمنی مهم: این امکان جدید از طرفی توجه و دقت بیشتر اعضای محترم بازنگار را نیز طلب می کند؛ چرا که در صورتی که پس از انتشار پستی پشیمان شوند و آن را از  وبلاگشان حذف کنند، پست آن ها به واسطه ی لینک ثابتی که بازنگار به آن ها اختصاص مید هد در موتورهای جست و جو قابل دستیابی خواهد بود.

مدیریت بازنگار از محمد سلیمانی نیا -برنامه‌نویس سایت- به خاطر اضافه کردن این امکان جدید به سایت بازنگار قدردانی می کند.

اعضای بازنگار تا روز نهم آذرماه جاری که بازنگار یک ساله خواهد شد شاهد ورود امکانات تازه تری به سایت خواهند بود. بازنگار می کوشد تا "خانه وبلاگ های فارسی زبان"، امکاناتی در شأن اهالی گرامی این خانه داشته باشد.

اگر زنی را نیافته‌ای که با رفتنش

                                 نابود شوی

تمام زندگی‌ات را باخته‌ای

این را

منی می‌گویم

که روزهایم را زنی برده است جایی دور

پیچیده دور گیسوانش

آویخته بر گردن

سنجاق کرده روی سینه

یا ریخته پای گلدان‌هاش

باقی را هم گذاشته توی کمد

برای روز مبادا.

حسین نوروزی عزیز برای این ایستگاه، ریل و فانوسِ سوزنبان و تجهیزاتی رمانتیک آورده است. از جمله مردی یا حتی شاید زنی که چتر به دست دور می شود یا نه، دارد نزدیک می شود... گرگ و میشی که معلوم نیست از آن صبح دم است یا غروب، و برف... برفی پانخورده، سفید و یکدست که وجود هر عابری یا حتی مسافری را انکار می کند... قطار هم که پیداست هیچ وقت نمی رسد...

انگار قالب جدید، شاعرانه تر از آن است که بتوان چیزی جز داستان، شعر و یا یادداشت های شخصی در آن نوشت. حسین نوروزی این قالب را به سرعت برق و باد برای ایستگاه ساخت. از او خواستم نامش را در انتهای ستون سمت راست به عنوان طراح قالب بیاورد که نپذیرفت.

به شوخی به حسین گفتم: «از این قالب آنقدر خوشم آمده که فکر می کنم باید حتما یک چیز عاشقانه بنویسم. حتی ممکن است به خاطر این قالب عاشق هم بشوم.»

حسین خندید. ای کاش همیشه خندان ببینمش. با همین صراحت و دیوانگی های عجیب، با همین تنهایی دست نیافتنی....  پیش از این من را به بازی نوشتن از«وطن» دعوت کرده بود. من اما چهار روز تمام توی ذهنم از وطن نوشتم و یک کلمه از آن همه نوشته را ننوشتم... . نشد... .

دست مریزاد حسین عزیز.

استعفای روزنامه نگاران گروه ادب و هنر روزنامه کارگزاران خبر تلخی است؛ اما با تمام تلخی هایی که از این استعفا نصیب زندگی اعضای این گروه می شود، نکته ای غبطه برانگیز و شیرین هم در خبر وجود دارد. کسانی که استعفا کرده اند (محمدهاشم اکبریانی، محسن فرجی، فرزین شیرزادی، ایمان مهدی زاده، یاسین نمکچیان) به آیین استعماری ارباب جراید "نه!" گفته اند و جایگاه هویت صنفی خود را گرامی تر از آن دانسته اند که با ماندن و تن دادن،  آن را به زیر صفر برسانند. باید به حال کسانی تأسف خورد که همیشه با ماندن، مانع از پایین آمدن کرکره ی دکان احزاب می شوند و بازار ارباب و رعیتی مطبوعات ایران را همچنان گرم نگاه می دارند. به کسانی که استعفا کرده اند دست مریزاد می گویم.

فکر می کنی کدام وسوسه مرا

به ابتدای این کاغذ سپید کشانده است

جز این که جهان

بدون تو

یک دیوار است و پشت آن

همیشه تو ایستاده ای

و من، وجب وجب گوش می چسبانم تا

از قلبی پر شود

که زنگ گرفته گوشم از نامش در انتهای این دیوار

                          هیچ کس نایستاده است

حرفی بزن دست کم

تا در این نفس باقی نمانده هم

جهان را دوره کنم

با گوشی که این همه زنگ می زند.

وقتی خبر رفتن محسن نامجو از ایران، فراتر از یک شایعه خودش را در رسانه های رسمی هم جای می دهد، و روزنامه حیات نو هم گزارش مفصلی درباره آن می نویسد (هر چند در گزارش روزنامه حیات نو این سفر فقط یک سفر کاری عنوان شده و بنا به آن روایت قرار است که نامجو برگردد) باید پذیرفت جریان مرکزی موسیقی زیرزمینی ایران بیش از این زیر زمین را تاب نیاوده است و از ادامه حیات زیر زمینی در کشورش خسته شده. البته آقای جلال تجنگی، مدیر برنامه های نامجو می گوید این خواننده فقط برای چند ماه به سفر رفته و حتما برمی گردد. او نزدیک به ۱۲۰ ترانه در طول دوران کاریش ساخته که از این میان ۴۰ ترانه ضبط شده و به صوت کپی های غیر مجاز و در سطح گسترده ای منتشر شده است. این جا هم می توانید یک گفت و گوی مفصل با این خواننده را ........

استفاده‌از دست چپ براي انجام‌كارهاي‌اصلي كه به‌اصطلاح به‌آن چپ دستي مي‌گويند و مشكلات چپ دستها سبب شد در سال ‪ ۱۹۷۶سازمان جهاني چپ دستان شكل گيرد و روز ‪ ۱۳اوت (‪ ۲۲مرداد) را روز جهاني چپ‌دست‌ها اعلام كند.

در سي سال گذشته از اين روز براي بالابردن سطح آگاهي عموم نسبت به موضوع چپ‌دستي در جهان استفاده شده است و در جهاني كه راست دست‌ها در آن اكثريت چشمگيري دارند، چپ دست‌ها براي حفظ انجمن خود باشگاه‌ها و فروشگاه‌ها و حتي سايت‌هاي خاص را در اينترنت راه اندازي كردند.

از جمله نشانه‌هاي چپ‌دستي يا راست دستي را مي‌توان بلند كردن دست در كلاس، پرتاب ‌توپ، مسواك زدن، شانه كردن، چكش زدن، آب دادن پاي‌گياه و دوختن نام برد.

"ليلا فرهاد زاده" كه‌خود يك چپ دست است، درباره مشكلات چپ دستان مي‌گويد:

در روبوسي‌كردن انتخاب گونه اول براي بوسيدن بين چپ دست‌ها و راست‌دست‌ها فرق دارد و همين امر سبب تصادم بيني‌ها مي‌شود ...